خیزش، بدیل بورژوایی و سازمان‌یابی کارگری

اعتراضات و خیزشی که از دیماه سال جاری در ایران آغاز شده و پس لرزه¬های آن همچنان ادامه دارد را نباید فقط در قاب اعتراض به حکومتی مستبد و سرکوبگر دید. اعتراضات ریشه‌های عمیق‌تری دارند و مستقیماً از شرایط اقتصادی متاثر و به شرایط مادّی زندگی مردم گره خورده اند: به گرانی، بیکاری، نابودی دستمزدهایی که کفاف حداقلِ زندگی را نمی‌دهد( عاملی که موجب افزایش فقر و فروپاشی زندگی خانوادگی، حاشیه‌نشینی، اعتیاد و آسیب‌های اجتماعی در میان خانواده‌های کارگری شده) ، ناامنی شغلی بهمراه چندشغلی‌شدن، بحران مسکن ، شکاف فزاینده میان نرخ تورم واقعی و افزایش دستمزدها و فروپاشی خدمات عمومی (آموزش ، بهداشت، مسکن، تأمین اجتماعی و ...). میلیون‌ها نفر نه از سر انتخاب سیاسی، بلکه از سر اجبار و فشار زندگی به خیابان آمده‌اند. آنچه امروز شاهد آن هستیم، نتیجه بحرانی است که هم‌زمان دولت، اقتصاد و زندگی روزمرۀ مردم را درگیر کرده و امکان ادامه وضع موجود را از بخش بزرگی از جامعه که درگیر تنازع برای بقا هستند، گرفته است.