კომუნიზმის მოკლე თეორია – Humanaesfera (2018)

1.

ჩვენ გვაქვს უნარები და საჭიროებები.

2.

ყიდვა და გაყიდვა შეუძლებელია თუ არ არსებობს გაყოფა ჩვენს უნარებს და ჩვენს საჭიროებებს შორის.

3.

ყიდვა და გაყიდვა წინასწარ გულისხმობს იმ საშუალებების წართმევას, რომლების გამოყენებითაც ჩვენს საჭიროებებს ჩვენი უნარებით ვაკმაყოფილებთ. ეს წართმევა არის კერძო საკუთრება, რომელიც ჩვენ პროლეტარებად გვაქცევს.

4.

კერძო საკურება (სახელმწიფოს რეპრესიული ძალის დამსახურებით) უზრუნველყოფს მუდმივი დეფიციტის მდგომარეობას, რათა ყიდვა-გაყიდვა გაგრძელდეს.

5.

ჩვენს უნარებს და ჩვენს საჭიროებებს შორის გაყოფა იქცევა ურთიერთობად, რომელშიც ჩვენ იძულებულები ვართ ერთადერთი რამ რაც ჯერ კიდევ გაგვაჩნია – მოქმედების და ფიქრის უნარი, სამუშაო ძალა – მივყიდოთ კერძო საკუთრების მფლობელებს, რათა გადარჩენისთვის საჭირო ფული მივიღოთ (ხელფასი). მაგრამ ყველაფერი ამდენად ცუდად არ არის, რადგან კერძო საკუთრება სხვა ბევრ არჩევანს გვთავაზობს : მათხოვრობა, ქუჩაში ცხოვრება, შიმშილი, ციხე…

6.

როცა ვყიდით ჩვენს უნარებს (ანუ როცა ვყიდით საკუთარ თავს შრომის ბაზარზე), შრომა და ყველაფერი, რასაც ვაწარმოებთ, კერძო საკუთრებას რჩება. რაც უფრო მეტს ვმუშაობთ, მით უფრო ვზრდით კერძო საკუთრებას ანუ მანძილს ჩვენს უნარებს და ჩვენს საჭიროებებს შორის, მით უფრო გვერთმევა ცხოვრების საშუალებები, მით უფრო ვექცევით მესაკუთრეთა ძალაუფლებაში.

7.

მუშაობით მსოფლიოს ყველა დეტალს თანდათან გარდავქმნით კერძო საკუთრებად. თანდათან გვერთმევა მსოფლიო, რომელშიც ვცხოვრობთ, უფრო და უფრო მეტად გაძევებულები ვართ ჩვენივე გარემოდან, ჩვენ გვიყენებენ და ქუჩაში გვისვრიან, შემდეგ კვლავ გვშთანთქავენ, კვლავ გადაგვაგდებენ და ასე შემდეგ – ჩვენ ვართ პროლეტარიატი, მსოფლიო მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობა. კერძო საკუთრება, რომელიც თანდათან გროვდება (ჩვენი შრომის წყალობით), როგორც არაადამიანური მტრული ძალა ჩვენს წინააღმდეგ, არის კაპიტალი.

8.

გამოყენებულები, დაღლილები, დასტრესილები, გაღიზიანებულები, დასახიჩრებულები, მშფოთვარეები, დათრგუნულები, მუდამ ზღვარზე მცხოვრებები – ჩვენ ეგზისტენციურად და მატერიალურად ვიმყოფებით კაპიტალის საწინააღმდეგო პოზიციაზე, ჩვენი ნების, შეხედულების თუ ცნობიერების მიუხედავად. საკუთრების უქონლობა, პროლეტარობა, არ არის მდგომარეობა რომელსაც ვირჩევთ, არამედ მდგომარეობა, რომელსაც თავს გვახვევს კერძო საკუთრების, საქონლის, კაპიტალის, სახელმწიფოს არსებობა. ეს მუდმივი ეგზისტენციური წინააღმდეგობა კაპიტალთან არის კონფლიქტი, რომელიც კაპიტალისტური საზოგადოების ცენტრშია – კლასობრივი ბრძოლა.

9.

მმართველი კლასი (კერძო ან სახელმწიფო ბიზნესმენები, ბიუროკრატები, მენეჯერები…) ცდილობს პროლეტარების უკმაყოფილება სხვა პროლეტარებისკენ მიმართოს (თანამშრომლები, უმუშევრები, მეზობლები, პროლეტარები სხვა კომპანიიდან, სხვა ქვეყნიდან, სხვა სამეზობლოდან, სხვა კანის ფერის, შეხედულების, ცხვირის ფორმის, სქესის, ტრადიციის, გენდერის, ენის, მიდრეკილების, ფეხბურთის გუნდის…) რათა მათი ტანჯვა[1] მიეწეროს სხვებს, როგორც განტევების ვაცებს; ეს მაშინ, როცა ტანჯვის რეალური მიზეზი კერძო საკუთრების, შრომის და კაპიტალის არსებობაა. პროლეტარები ერთმანეთს ეჯიბრებიან კერძო საკუთრების (ანუ მმართველი კლასის და სახელმწიფოს) მორჩილებაში გადარჩენის (ხელფასების) სანაცვლოდ – ამ შეჯიბრში ისინი სხვა პროლეტარებს ხვდებიან დე ფაქტო მტრებად, ნამდვილ მეტოქეებად, რომლებიც აბრკოლებენ მათ რთულ წამოწყებას გადარჩნენ კერძო საკუთრების სამყაროში, რომელიც ჯუნგლების კანონით მუშაობს.

10.

რადგანაც მმართველი კლასი დღემდე გამარჯვებულად რჩება კლასობრივ ბრძოლაში (სხვაგვარად, კაპიტალისტური საზოგადოება, შრომა, კერძო საკუთრება და სახელმწიფო გადაილახებოდა), ზემოთ აღწერილი მდგომარეობა „ნორმალური“ მდგომარეობაა, რომელიც აუცილებლად ნარჩუნდება, სანამ კაპიტალისტური საზოგადოება არსებობას აგრძელებს. ესაა მდგომარეობა, რომელშიც არ არსებობს კლასები, მხოლოდ „მოქალაქეები“ ჯოჯოხეთურ შეჯიბრში გადარჩენისთვის, საკუთრებისთვის და კაპიტალისთვის. თუმცა ასე მხოლოდ ზედაპირულად ჩანს. რეალურად, პროლეტარები, მათი ნების, შეხედულების თუ ცნობიერების მიუხედავად, შეუჩერებლად იბრძვიან რათა რაც შეიძლება ნაკლები იმუშაონ და რაც შეიძლება ხელმისაწვდომი გახადონ ყველაფერი, რაც ჭირდებათ. ეს ბრძოლა პირდაპირ წინააღმდეგობაშია კერძო მესაკუთრეებთან, რომლებიც იბრძვიან (ასევე საკუთარი ნების თუ შეხედულებისგან დამოუკიდებლად) რათა პროლეტარებმა რაც შეიძლება მეტი იმუშაონ (შესაბამისად,გაზარდონ კერძო საკუთრება, ანუ უქონლობა, კაპიტალი და მმართველი კლასის ძალაუფლება) და ყველაფერი რაც შეიძლება ძვირი იყოს, პროლეტარებისთვის რაც შეიძლება მცირე ანაზღაურებით. ეს კონფლიქტი, კლასობრივი ბრძოლა, კაპიტალისტური საზოგადოების ცენტრშია მსოფლიოს გარშემო, ეს არის კონფლიქტი, რომლის დასრულებასაც კაპიტალი ყველანაირი ხერხით („კეთილდღეობის სახელმწიფოდან“ მასობრივ ხოცვა-ჟლეტამდე) ცდილობს, მაგრამ არ შეუძლია.

11.

ეს ბრძოლა, რომელსაც პროლეტარები გამუდმებით ეწევიან კაპიტალის წინააღმდეგ, მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნება წარმატებული თუ ისინი საკუთარი პრაქტიკით შეძლებენ გაანადგურონ ის, რაც მათ უნარებს და მათ საჭიროებებს ყოფს – ანუ თუ შეძლებენ გაანადგურონ კერძო საკუთრება არსებობის და წარმოების საშუალებებზე, შრომის, საქონლის, სახელმწიფოს და კაპიტალის მოსპობით. ამ მიზნისთვის აუცილებელია, რომ მათი კომუნიკაცია და ასოციაციური მოქმედება მსოფლიო დონეზე შედგეს, ერთმანეთს დაუკავშირდნენ „თავიანთი“ მმართველი კლასების წინააღმდეგ, სწრაფად და ერთდროულად მოარღვიონ საზღვრები, საკუთრებები, კომპანიები, დასაქმება-დაუსაქმებლობა, სახელმწიფოები, ერები, იდენტობები (რომლებიც არაფერია სტერეოტიპების გარდა). მოკლედ, მათ უნდა გაანადგურონ ყველა პირობა, რომელიც აიძულებს მათ (საკუთარივე თავის წინააღმდეგ) შეუერთდნენ საკუთრებებს და სახელმწიფოებს, რომლებიც ერთმანეთთან მუდამ დაპირისპირებაში იმყოფებიან და მშრომელებს საკუთარ თავს და ერთმანეთს აწირინებენ „თავიანთი“ მმართველი კლასის, საკუთრებების და სახელმწიფოების დასაცავად.

12.

პროლეტართა ასეთი დაკავშირება და ასოციაცია, რომელიც მთელ მსოფლიოში ერთდროულად ანადგურებს კლასობრივ საზოგადოებას, შეუძლებელი და უაზროა, თუ ამავდროულად არ ქმნის უნივერსალურ (ანუ კოსმოპოლიტურ) მატერიალურ პირობებს, რომლებშიც თითოეულის საჭიროებების და უნარების პრაქტიკული განხორციელება, ანუ თითოეულის თავისუფლება, აღარაა იძულებული შეზღუდოს ან მოსპოს სხვების (და საკუთარი) თავისუფლება, როგორც ეს კერძო საკუთრების ქვეშაა; პირობებს, რომლებშიც თითოეულის თავისუფლება იზრდება ყველა დანარჩენის უნარების და საჭიროებების პრაქტიკული განხორციელებით, ყველა დანარჩენის თავისუფლებით, უსაზღვრო სიმდიდრით, რომელიც შეადგენს მსოფლიო საკაცობრიო საზოგადოების არსებობას. მსოფლიო მოძრაობა – მოძრაობა, რომლითაც პროლეტარიატი თავისუფლად ახორციელებს ადამიანურ საჭიროებებს და უნარებს, მათ დიქტატორულად ახვევს თავს კაპიტალის, ფულის, კერძო საკუთრების და სახელმწიფოს დიქტატურას – არის კომუნიზმი.

Humanaesfera, 2018

[1] როგორიცაა დაღლილობა, გაღიზიანება, კონკურენციაში დამარცხების შიში, შიმშილი, დეპრესია, ძალადობა, მორჩილება, უიმედობა, უსუსურობა

სტატია გადმოთარგმნილია ინგლისური ვერსიიდან. ინგლისური ტექსტი შეგიძლიათ იხილოთ აქ